كسانى كه خدا و پيامبرش را مىآزارند ، خدا - در دنيا و آخرت - آنان را لَعن كند و برايشان عذابى ذلّت‌آور آماده كرده است . النَّبِيُّ أَوْلى بِالْمُؤْمِنِينَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ وَ أَزْواجُهُ أُمَّهاتُهُمْ . . . « 1 » ؛ پيامبر نسبت به مؤمنان از خودشان سزاوارتر است ، و همسرانِ او مادران آنها به شمار مى آيند . بخارى در صحيح خود مىآورد كه : پيامبر صلى الله عليه و آله در امرى رخصت داد ، مردم از آن خوددارى كردند ، خبر به پيامبر صلى الله عليه و آله رسيد ، به خشم آمد و گفت : ما بالُ أقوام يَتَنَزَّهون عَنِ الشَّيء أَصْنَعُه ! فَوَالله ، إنّي لأعلمُهم وأَشَدُّهم خَشيةً « 2 » ؛ چه شده است كه جمعى از كارى كه من به آن دست مىيازم خوددارى مىكنند ! به خدا سوگند ، من از همه‌شان داناترم و ترسم از خدا شديدتر است . به اين ترتيب ، درمىيابيم كه قرآن به صحابيانى اشاره مىكند كه درباره [ تقسيم ] صدقات ، به آن حضرت گوشه مىزدند « 3 » ، و در ميانشان كسانى بودند كه تا تجارت يا سرگرمىاى را مىديدند سوى آن مىشتافتند و آن حضرت را در نماز تنها مىگذاشتند « 4 » ، و بعضىشان پيامبر صلى الله عليه و آله را مىآزردند « 5 » ، و برخى از جهاد سرباز مىزدند « 6 » ، كسانى از آنان صدايشان را نسبت به صداى پيامبر بلندتر مىكردند و

--> ( 1 ) . احزاب / 6 . ( 2 ) . صحيح بخارى 5 : 2263 ، كتاب الأدب ، باب من لم يواجه الناس بالعقاب ، حديث 5750 ( وجلد 6 ، ص 2662 ، حديث 6769 ) . ( 3 ) . توبه / 58 . ( 4 ) . جمعه / 11 . ( 5 ) . احزاب / 53 - 57 . ( 6 ) . توبه / 38 - 86 .